تقدیم به سروران آزاده بمنایبت سالگر ورود تان به میهن عزیز سراپا اگر زرد پژمرده ایمولی دل به پاییز نسپرده ایمچو گلدان خالی ، لب پنجرهپر از خاطرات ترک خورده ایماگر داغ دل بود ، ما دیده ایماگر خون دل بود ، ما خورده ایماگر دل دلیل است ، آورده ایماگر داغ شرط است ، ما برده ایماگر دشنه ی دشمنان ، گردنیم !اگر خنجر دوستان ، گرده ایم !گواهی بخواهید ، اینک گواه :همین زخمهایی که نشمرده ایم !دلی سربلند و سری سر به زیراز این دست عمری به سر برده ایم استادمرحوم قیصر امین پور امدي و بوي قفس ميدهي زخم تنت را به كه پس مي دهي؟ امده

سال گذشته وقتی برای اولین بارروزه گرفتن را در اسارت تجربه می کردم،یکبار دیگرپی به ارزش واهمیت آزادی بردم .ما فقط نه نفرشرعا باید روزه میگرفتیم زیرا بقیه بچه ها تازه اسیر شده بودند. حالا دیگر ما نسبت به کل اردوگاه 9 اسیر قدیمی شده بودیم . آنسال یک تیکه نان خشک وبیات را معمولا هنگام سحربا نصف لیوان آب

سال اول ازتعداد کل بچه های آسایشگاه 1قاطع 2 کمپ 9 تعداد دوستانی که واجب الصوم بودیم شایددرحد انگشتان دودست می شد.صبح روز عید فطر علاوه بر آش صبحانه مقداری حلوا (آرد وروغن سرخ کرده ) نیز به ما دادند. مدتی بود که خوراکی شیرین نخورده بودیم لذا خوردن آن حلوا برایمان خیلی به مذاقمان چسبید .سهم هرنفر دوق

هرکدام ازما هفت نفر(شورای مدیریت)می بایست در آسایشگاهایی که بودیم دوستان را از تصمیم گرفته شده شورا مطلع میکردیم واز آن وعده غذائی به بعد لب به غذا نمی زدیم .آخرین سرباز (لیث) عراقی که آنروز کلیدداربود ازآسایشگاه ما خارج شد . صدای قفل کردن قفلها یکی پس از دیگری بگوش رسید ،کلیددارقفل1،2و 3را که بست

تقدیم به آقا مرتضی خلیل زاده،(17ساله،ارومیه) ****************** آهای آهای بچه ها گل های تو باغچه ها

صف پنچ پنج (آمار) از هم پاشید وبچه هاهرکدام در محل استقرار همیشگی خود نشستند .چند نفری درگوشی با هم صحبت می کردند . بچه های کم سن وسال که حالا همگی اسارتشان به یکسال ونیم رسیده بود وسردی وگرمی اسارت را خوب چشیده بودند ومعمولا آن شرایط سنی باشتاب ، هیجان وتوفندگی همراه ست بیشتر از دیگران در جنب وجوش